வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் ‘My Vikatan’ முன்னெடுப்பு இது. இந்தக் கட்டுரையில் இடம்பெற்றுள்ள கருத்துகள் அனைத்தும், கட்டுரையாளரின் தனிப்பட்ட கருத்துகள். விகடன் தளத்தின் கருத்துகள் அல்ல – ஆசிரியர்
உலக அரசியலின் மேடையில் அரங்கேறும் பெரும் மோதல்கள், போர்கள் மற்றும் எல்லை தகராறுகளை நாம் செய்திகளில் பார்க்கும்போது, அவை பெரும்பாலும் மதம், தேசியம் அல்லது இரு நாடுகளுக்கு இடையிலான அதிகாரப் போட்டியாகவே சித்தரிக்கப்படுகின்றன. குறிப்பாக மேற்கு மற்றும் மத்திய ஆசியப் பகுதிகளில் தொடர்ச்சியாக நிலவும் கொந்தளிப்பான சூழலுக்குப் பின்னால் இத்தகைய உணர்ச்சிப்பூர்வமான காரணங்கள் இருப்பதாகவே உலகிற்குச் சொல்லப்படுகிறது.
இருப்பினும், இந்த வெளிப்படையான அடுக்குகளுக்குக் கீழே ஒரு ஆழமான மற்றும் மிகவும் நுணுக்கமான பொருளாதாரக் கட்டமைப்பு ஒளிந்திருக்கிறது. இந்த அமைப்புதான் கடந்த பல தசாப்தங்களாக உலக அரசியலைத் தீர்மானித்து வருகிறது. இதனை நாம் ‘பெட்ரோடாலர்’ (Petrodollar) அமைப்பு என்று அழைக்கிறோம். உலகளாவிய ரீதியில் இந்த நிதி முறை எவ்வாறு உருவானது, அது எப்படிப் போர்களை வடிவமைக்கிறது மற்றும் தற்போது அது சந்தித்து வரும் சவால்கள் என்ன என்பதைப் புரிந்துகொள்வது இன்றைய உலகைப் புரிந்துகொள்வதற்கு அவசியமாகும்.
இந்த உலகளாவிய பொருளாதாரக் கதையின் தொடக்கம் டாலரிலிருந்து ஆரம்பிக்கவில்லை, மாறாக அது கருப்புத் தங்கமான எண்ணெயிலிருந்து தொடங்குகிறது. இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில்தான் நவீன இயந்திரமயமாக்கப்பட்ட போர்களில் பெட்ரோலியம் எவ்வளவு முக்கியமானது என்பது உலக நாடுகளுக்குப் புரியத் தொடங்கியது. குறிப்பாக முதலாம் உலகப் போர், ஒரு நாட்டின் ராணுவ வலிமை என்பது அந்த நாட்டிடம் இருக்கும் எண்ணெய் வளத்தைப் பொறுத்தே அமையும் என்பதைத் தீர்க்கமாக நிரூபித்தது.
இந்த உண்மையை உணர்ந்த வல்லரசு நாடுகள், எண்ணெய் வளம் கொட்டிக்கிடக்கும் மத்திய கிழக்குப் பகுதியைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவரப் போட்டியிட்டன.
போரின் முடிவில், பிரிட்டன் மற்றும் பிரான்ஸ் போன்ற நாடுகள் தங்களுக்குள் ஒரு ரகசிய உடன்படிக்கையைச் செய்துகொண்டன. அதுவே ‘சைக்ஸ்-பிகாட்’ (Sykes-Picot) ஒப்பந்தம் ஆகும். இந்த ஒப்பந்தத்தின் மூலம் அவர்கள் மத்திய கிழக்குப் பகுதியைத் தங்களுக்குள் வசதியாகப் பிரித்துக் கொண்டனர். இந்தப் பிரிவினையின்போது அங்கிருந்த மக்களின் கலாச்சாரம், இனம் அல்லது நீண்டகால வரலாற்றை அவர்கள் சற்றும் பொருட்படுத்தவில்லை.
மாறாக, எண்ணெய் இருப்புக்களைத் தடையின்றி அணுகுவது போன்ற பொருளாதார நலன்களை மட்டுமே இலக்காகக் கொண்டு புதிய எல்லைகளை வரைந்தனர். இத்தகைய செயற்கையான எல்லை பிரிப்புதான் பிற்காலத்தில் அந்தப் பிராந்தியத்தில் உருவான பல புவிசார் அரசியல் சிக்கல்களுக்கும் தீராத மோதல்களுக்கும் ஆணிவேராக அமைந்தது.
இரண்டாம் உலகப் போர் முடிந்த பிறகு, எண்ணெய் என்பது வெறும் ராணுவத் தேவைக்கானது மட்டுமல்ல, அது ஒரு நாட்டின் பொருளாதாரத்தின் உயிர்நாடி என்பதும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டது. அந்தச் சமயத்தில் அமெரிக்கா உலகின் அசைக்க முடியாத பொருளாதார சக்தியாக உருவெடுத்திருந்தது. 1944-ஆம் ஆண்டில் ‘பிரெட்டன் வூட்ஸ்’ (Bretton Woods) என்ற ஒரு புதிய உலகப் பொருளாதார ஒழுங்குமுறை உருவாக்கப்பட்டது. இந்த முறையின் கீழ், அமெரிக்க டாலர் தங்கத்துடன் இணைக்கப்பட்டது.
அதாவது, ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு தங்கத்திற்கு ஈடாக ஒரு டாலரின் மதிப்பு நிர்ணயிக்கப்பட்டது. இது சர்வதேச நிதிச் சந்தையில் டாலரை ஒரு நிலையான நங்கூரமாக மாற்றியது. ஆனால், 1960களின் பிற்பகுதியில் அமெரிக்கா பல்வேறு பொருளாதார அழுத்தங்களைச் சந்தித்தது.
வியட்நாம் போர் மற்றும் உள்நாட்டுச் செலவுகள் அதிகரித்ததால், டாலரின் மதிப்பைக் காப்பாற்ற முடியாத நிலை உருவானது. இதன் விளைவாக, 1971ல் அப்போதைய அமெரிக்க அதிபர் ரிச்சர்ட் நிக்சன் ஒரு அதிரடி முடிவை எடுத்தார். டாலரைத் தங்கமாக மாற்றும் முறையை அவர் அதிகாரப்பூர்வமாக ரத்து செய்தார். இது உலகப் பொருளாதார வரலாற்றில் ‘நிக்சன் ஷாக்’ (Nixon Shock) என்று அழைக்கப்படுகிறது. இந்த நிகழ்வு அதுவரை நிலவி வந்த பிரெட்டன் வூட்ஸ் அமைப்பின் வீழ்ச்சியைக் குறித்தது.
தங்கத்தின் ஆதரவு இல்லாமல் போனதால் டாலரின் மதிப்பு வீழ்ச்சியடைவதைத் தடுக்க அமெரிக்கா ஒரு மாற்றுத் திட்டத்தைத் தீட்டியது. இதுதான் பெட்ரோடாலர் அமைப்பிற்கான வலுவான அடித்தளமாக அமைந்தது. 1974-ஆம் ஆண்டில், அமெரிக்கா சவுதி அரேபியாவுடன் ஒரு முக்கியமான ரகசிய ஒப்பந்தத்தைச் செய்தது. அந்த ஒப்பந்தத்தின்படி, உலகப் பொருளாதாரத்தின் மிக முக்கியமான பண்டமான கச்சா எண்ணெயைச் சவுதி அரேபியா அமெரிக்க டாலரில் மட்டுமே விற்க வேண்டும் என்று ஒப்புக்கொண்டது.
இதற்குப் பதிலாக, சவுதி அரேபியாவின் முடியாட்சிக்குத் தேவையான நவீன ஆயுதங்கள், ராணுவப் பாதுகாப்பு மற்றும் சர்வதேச அளவில் அரசியல் ஆதரவை வழங்குவதாக அமெரிக்கா உறுதியளித்தது. இந்த ஏற்பாடு ஒரு சங்கிலித் தொடர் போல மற்ற எண்ணெய் உற்பத்தி நாடுகளுக்கும் (OPEC) விரிவடைந்தது. இதன் காரணமாக, உலகெங்கிலும் உள்ள நாடுகள் எண்ணெய் வாங்க வேண்டுமானால் முதலில் அமெரிக்க டாலரைச் சம்பாதிக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.
இந்தியா, ஜப்பான் போன்ற நாடுகள் தங்கள் எரிசக்தித் தேவையைப் பூர்த்தி செய்யப் பெருமளவிலான டாலர் கையிருப்பைத் தங்கள் வங்கிகளில் வைத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. இவ்வாறு எண்ணெய் விற்றுச் சம்பாதித்த அதிகப்படியான டாலர்களை எண்ணெய் நாடுகள் மீண்டும் அமெரிக்காவின் பங்குச் சந்தைகளிலும் அரசாங்கப் பத்திரங்களிலும் முதலீடு செய்தன. இது ‘பெட்ரோடாலர் மறுசுழற்சி’ என்று அழைக்கப்பட்டது, இது அமெரிக்க டாலரின் உலகளாவிய ஆதிக்கத்தை யாராலும் அசைக்க முடியாத அளவிற்கு வலுப்படுத்தியது.
இருபதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் மேற்கு ஆசியாவில் நடந்த பல பெரும் மோதல்கள் இந்த எண்ணெய் அரசியலால் மறைமுகமாக வடிவமைக்கப்பட்டன. 1991-ல் நடந்த வளைகுடாப் போர் இதற்கு ஒரு சிறந்த உதாரணமாகும். ஈராக் நாடு குவைத்தை ஆக்கிரமித்தபோது, அமெரிக்கத் தலைமையிலான நாடுகள் மிகத் தீவிரமாகப் பதிலடி கொடுத்தன. குவைத்தின் சுதந்திரத்தை மீட்டெடுப்பது என்பது ஒரு காரணமாகச் சொல்லப்பட்டாலும், உலகளாவிய எண்ணெய் விநியோகத்தின் ஸ்திரத்தன்மையைப் பாதுகாப்பதும், பெட்ரோடாலர் அமைப்பிற்கு எவ்வித அச்சுறுத்தலும் வராமல் தடுப்பதும் அமெரிக்காவின் முக்கிய நோக்கமாக இருந்தது. இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், சில நாடுகள் இந்தத் தனி ஆதிக்கத்தை எதிர்க்க முயன்றன.
ஈராக் அதிபர் சதாம் உசேன் தனது நாட்டின் எண்ணெய் ஏற்றுமதிக்கான விலையை யூரோ நாணயத்தில் நிர்ணயம் செய்யப் போவதாக அறிவித்தார். அதேபோல், லிபியாவின் முபம்மர் கடாபி ஒட்டுமொத்த ஆப்பிரிக்க எண்ணெய் வர்த்தகத்திற்காகத் தங்கத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு புதிய ஆப்பிரிக்க நாணயத்தைக் கொண்டுவரத் திட்டமிட்டார். இந்த நடவடிக்கைகள் அமெரிக்க டாலரின் உலகளாவிய ஆதிக்கத்திற்கு விடப்பட்ட நேரடிச் சவாலாகக் கருதப்பட்டன. இதுவே அந்தப் பிராந்தியங்களில் பின்னர் நடந்த ராணுவத் தலையீடுகளுக்குப் பின்னால் இருந்த உண்மையான பொருளாதாரக் காரணங்கள் என்ற விவாதத்தை இன்றும் ஆய்வாளர்களிடையே தூண்டி வருகிறது.
இந்த டாலர் மைய அமைப்பு என்பது வெறும் வர்த்தகத்திற்கான கருவி மட்டுமல்ல, அது அமெரிக்காவிற்கு ஒரு சக்திவாய்ந்த பொருளாதார ஆயுதமாகவும் திகழ்கிறது. ஒரு நாடு அமெரிக்காவின் கொள்கைகளுக்கு எதிராகச் செயல்படும்போது, அந்த நாட்டின் மீது நிதித் தடைகளை (Financial Sanctions) விதிப்பதன் மூலம் அந்த நாட்டை உலக வர்த்தகத்திலிருந்து அமெரிக்காவால் துண்டிக்க முடிகிறது. ஈரான் போன்ற நாடுகள் இத்தகைய தடைகளால் பெரும் பொருளாதாரப் பாதிப்புகளைச் சந்தித்துள்ளன.
இதன் மூலம் நேரடி ராணுவப் போர் இல்லாமலேயே தனது அரசியல் இலக்குகளை அடைய அமெரிக்காவிற்கு இது ஒரு வாய்ப்பாக அமைகிறது. இருப்பினும், சமீபகாலமாக இந்த ஒற்றைத் துருவ அதிகார நிலை மாறி வருகிறது. மத்திய ஆசியாவில் சீனாவின் ‘ஒரே மண்டலம் ஒரே பாதை’ BRI (Belt and Road Initiative) போன்ற பிரம்மாண்ட திட்டங்கள் மற்றும் ரஷ்யாவின் அதிகரித்து வரும் செல்வாக்கு ஆகியவை உலக அதிகாரச் சமநிலையை மாற்றி வருகின்றன. இந்த நாடுகள் இப்போது தங்கள் எரிசக்தி வர்த்தகத்தை டாலருக்குப் பதிலாகத் தங்களின் சொந்த நாணயங்களிலேயே நடத்தத் தொடங்கியுள்ளன. இது ஒரு ‘பல்துருவ நிதி ஒழுங்கை’ (Multipolar financial order) நோக்கி உலகம் நகர்ந்து கொண்டிருப்பதைக் காட்டுகிறது.
தற்போது இந்த பெட்ரோடாலர் அமைப்பில் முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில் பெரிய விரிசல்கள் ஏற்பட்டுள்ளன. 1974-ல் அமெரிக்காவுக்கும் சவுதி அரேபியாவுக்கும் இடையே போடப்பட்ட அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க 50 ஆண்டு கால ஒப்பந்தம் ஜூன் 2024-ல் முடிவுக்கு வந்தது. ஆச்சரியமான விஷயம் என்னவென்றால், சவுதி அரேபியா இந்த ஒப்பந்தத்தை மீண்டும் புதுப்பிக்க ஆர்வம் காட்டவில்லை.
இது உலகப் பொருளாதாரத்தில் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தின் தொடக்கமாகக் கருதப்படுகிறது. இப்போது சவுதி அரேபியா தனது கச்சா எண்ணெயைச் சீனாவிற்கு அதன் யுவான் நாணயத்திலும், இந்தியாவிற்கு இந்திய ரூபாய் மதிப்பிலும் விற்கத் தொடங்கியுள்ளது. இது தவிர, பிரிக்ஸ் (BRICS) கூட்டமைப்பில் உள்ள நாடுகள் ஒன்றிணைந்து டாலருக்கு மாற்றாக ஒரு புதிய பொது நாணயத்தை உருவாக்கும் தீவிர முயற்சியில் ஈடுபட்டுள்ளன. இத்தகைய நகர்வுகள் டாலரின் சர்வதேச மதிப்பை மெல்ல மெல்லக் குறைப்பதோடு, உலகப் பொருளாதாரம் இனி ஒரு நாட்டை மட்டும் சார்ந்து இருக்காது என்பதையும் உறுதிப்படுத்துகின்றன.
இந்த பிரம்மாண்டமான அதிகாரப் போட்டிகளுக்கும் பொருளாதாரப் போர்களுக்கும் பின்னால் மறைந்திருக்கும் கசப்பான உண்மை என்னவென்றால், இதனால் சாதாரண மக்களின் துயரம் மிக அதிகமாக இருக்கிறது. மேற்கு ஆசியாவில் உள்ள சிரியா நாடு கடந்த 13 ஆண்டுகளாக உள்நாட்டுப் போரால் சிதைந்து போயுள்ளது. இதன் விளைவாகச் சுமார் 68 லட்சம் மக்கள் தங்கள் சொந்த நாட்டை விட்டு அகதிகளாக வெளியேறி அலைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ஏமன் நாட்டில் நிலைமை இன்னும் மோசமாக உள்ளது.
அங்கு 80 சதவீத மக்கள் உயிர்வாழ மனிதாபிமான உதவியை மட்டுமே நம்பியிருக்கிறார்கள். பல்லாயிரக்கணக்கான குழந்தைகள் போரினாலும் பசியினாலும் ஊட்டச்சத்துக் குறைபாட்டால் உயிரிழந்துள்ளனர்.
லெபனான் நாட்டில் நிலவும் மிகக் கடுமையான பணவீக்கத்தால், ஒரு காலத்தில் வசதியாக இருந்த நடுத்தர வர்க்கத்தினர் கூட இன்று வறுமைக்கோட்டிற்கு கீழ் தள்ளப்பட்டுள்ளனர். மத்திய ஆசியாவில் ஆப்கானிஸ்தான் நாடு கடந்த 40 ஆண்டுகளாகத் தொடர்ச்சியான போரைக் கண்டுள்ளது. அங்கு பெண்களின் கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்பு உரிமைகள் முற்றிலும் பறிக்கப்பட்டுள்ளன. அதேபோல், நாகோர்னோ-கராபக் மோதலால் ஒரு லட்சத்திற்கும் அதிகமான மக்கள் தங்கள் பூர்வீக நிலங்களை விட்டு ஒரே நாளில் அகதிகளாக வெளியேற்றப்பட்டுள்ளனர்.
2026-ஆம் ஆண்டின் தற்போதைய நிலவரப்படி, உலகெங்கிலும் போரின் கோரம் குறையவில்லை. சூடான் நாட்டில் நிலவும் மோதல்களால் ஒரு கோடி மக்கள் அகதிகளாகப் புலம்பெயர்ந்துள்ளனர். காசா பகுதியில் 80 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான கட்டடங்கள் தரைமட்டமாக்கப்பட்டு, அங்கிருந்த மக்களின் வாழ்வாதாரம் சிதைக்கப்பட்டுள்ளது. உக்ரைன், மியான்மர் மற்றும் காங்கோ ஜனநாயகக் குடியரசு போன்ற நாடுகளிலும் லட்சக்கணக்கான மக்கள் போரினால் நேரடியாகப் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.
இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு, உலகளவில் அகதிகளின் எண்ணிக்கை இப்போதுதான் மிக உயர்ந்த உச்சத்தை எட்டியுள்ளது. போர் என்பது வெறும் கட்டடங்களை அழிப்பது மட்டுமல்ல, அது மக்களி Aன் கலாச்சாரம், அவர்களின் அடையாளம் மற்றும் வருங்காலத் தலைமுறையின் மனநலம் என அனைத்தையும் முற்றிலுமாகச் சிதைத்துவிடுகிறது.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், பெட்ரோடாலர் அமைப்பு மட்டுமே உலக மோதல்களைத் தீர்மானிக்கும் ஒரே காரணி என்று கூறிவிட முடியாது. இதற்குப் பின்னால் காலனித்துவ காலத்தின் எச்சங்கள், மதப் பிரிவுகளுக்கு இடையிலான பிளவுகள் மற்றும் நிர்வாகச் சீர்கேடுகள் எனப் பல காரணங்கள் உள்ளன.
ஆனால், பெட்ரோடாலர் அமைப்பு இந்த அனைத்துப் பிரச்சனைகளையும் தீவிரப்படுத்தும் ஒரு முக்கிய வினைவேகமாற்றி செயல்படுகிறது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. இறுதியில், போர் என்பது யார் நியாயமானவர்கள் என்பதை ஒருபோதும் தீர்மானிப்பதில்லை; அது யார் எஞ்சியிருக்கிறார்கள் என்பதை மட்டுமே தீர்மானிக்கிறது. உண்மையான அமைதி என்பது ஒரு பகுதியில் போரை நிறுத்துவது மட்டுமல்ல, மாறாக மக்கள் எந்தவித அச்சமும் இன்றி சுதந்திரமாக வாழ்வதும், அவர்களின் அடிப்படை உரிமைகள் தடையின்றி நிலைநாட்டப்படுவதும் மட்டுமே உண்மையான அமைதியைக் கொண்டுவரும்.
விகடனில் உங்களுக்கென ஒரு பக்கம்…
உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க – [email protected] என்ற மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்புங்கள்!
ஏதோ ஓர் ஊரில், எங்கோ ஒரு தெருவில் நடந்த ஒரு விஷயம்தான் உலகம் முழுக்க வைரலாகிறது. உங்களைச் சுற்றியும் அப்படியொரு வைரல் சம்பவம் நடந்திருக்கலாம்… நடந்துகொண்டிருக்கலாம்… நடக்கலாம்..! அதை உலகுக்குச் சொல்வதற்காகக் களம் அமைத்துக் கொடுக்கிறது #MyVikatan. இந்த எல்லையற்ற இணையவெளியில் நீங்கள் செய்தி, படம், வீடியோ, கட்டுரை, கதை, கவிதை என என்ன வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். ஃமீம்ஸ், ஓவியம் என எல்லாத் திறமைகளையும் வெளிப்படுத்தலாம்.